Social and Economic Development

Brosad i gegnum tárin...

2006-06-10T10:14:00.000-07:00

Vid erum ad fara fra Heredia... a EFTIR!!!!

Vid forum til Puerto Viejo og gistum tar a finasta hoteli. Kallinn sem var med umsjon med hotelinu vildi koma akvednum bodskap a framfaeri, og her med veitum vid honum hjalparhond: stoppum ofbeldi!

Pafinn mun koma til Mid Ameriku. Kallinn aetlar ser ad verda foringi Gorillanna i Kolumbiu, hann aetlar ad dila vid pafann og teir i sameiningu munu stoppa ofbeldi. Bandarikin munu haetta ad bogga Kolumbiu.

Toffari? Jahá, hann var tad!

Eftir Puerto Viejo forum vid svo til Panama. Gistum a storskemmtilegu farfuglaheimili tar sem vid kynntumst fullt af folki alls stadar ad og fengum smjortefinn af bakpokastemningunni... Panama var aedi ut i gegn og gudirnir gretu tegar vid forum tadan.

Nu er bara ad drifa sig ut i solina og kvedja allt og alla i sidasta sinn...

En ta er tad bara New York!!

Sjaumst i vikulok

Eintom hamingja....Panama, here we come...:D

2006-06-03T21:56:00.000-07:00

JEIJ! Nu er glatt a hjalla hja okkur stollum....
Vorum ad leggja lokahond a skyrsluna okkar og bunar ad senda hana til allra adila...jeij jeij jeij!! Ef vid faum ekki 10 fyrir tessa vinnu, ta veit eg ekki hvad....;) hehhehe

Allavega, a morgun forum vid til PUERTO VIEJO sem er strandarbaer vid Karabiskahafid :D Tar aetlum vid stollur ad eyda morgundeginum ad gera ekki neitt nema sleikja solina med taernar upp i loftid...:D Planid er ad vera tar i einn til tvo daga adur en vid skellum okkur til PANAMA :)

Enginn timi til ad blogga, allt of mikid ad gerast enda turfum vid ad njota timans sem vid hofum eftir i botn tar sem tad er allt of stutt i ad aevintyrinu fer ad ljuka......
Sendum ykkur Risa solskinsbros hedan fra Mid-Amerikunni....Munid ad vera god vid hvort annad...:D
Adios...
Eva og Olga

Montezuma; himnaríki eða helvíti...?!?!

2006-06-01T12:44:00.000-07:00

hm....já, við skelltum okkur sem sagt til Montezuma síðustu helgi með danska vininum okkar honum Allan. Montezuma er sem sagt týpískur ferðamannastaður sem allir bandaríkjamenn sem koma til Costa Rica fara á. Veðrið þarna er frábært, strendurnar enn betri og næturlífið í takti við það.

Við ákváðum að gista á farfuglaheimili alveg við ströndina. Kosturinn við að gista á svona farfuglaheimilum er sá að maður kynnist fullt af allskonar fólki sem er allir eiga það sameiginlegt að elska að ferðast. Á þessu farfuglaheimili kynntumst við þessum svaka hressu strákum frá Nýja Sjálandi sem ákváðu að skella sér til Mið-Ameríku til þess að surfa og njóta lífsins. Þessir gaurar voru allir í kringum þrítugt, með síða dreddlokka og gerðu lítið annað heldur en að reykja maríjúana. Ég held að ég og Olga höfum sjaldan verið eins guffalegar eins og þarna og algjörlega úr takti við umhverfið. Hinsvegar var þetta mjög forvitnilegt og við skemmtum okkur konunglega.....

Tekið frá staðnum sem við gistum á...

Allavega, á laugardeginum ákváðum við að skella okkur til Tortuga sem er eyja rétt hjá staðnum þar sem við eyddum deginum í að snorkla, borða góðan mat og sleikja sólina. Hinsvegar var heppnin ekki beint með mér. Því miður voru ekki til nægilegar litlar froskalappir á mig þannig ég þurfti að nota eitthvað algjört drasl, sem meiddu mig í þokkabót. Fyrir ykkur sem hafið aldrei snorklað áður, þá skiptir það öllu máli að hrækja ofan í gleraugun sem maður notar til þess að koma í veg fyrir að móða myndist. Það skipti hinsvegar engu máli hvað ég hrækti mikið í gleraugun mín, aldrei sá ég út úr þeim, þannig á meðan Olga og Allan skemmtu sér kostulega að skoða allskonar fiska og önnur kvikindi í öllum regnbogans litum, spriklaði ég í kringum þau, hrækjandi frá mér allt slef.... En jæja...gott að þau skemmtu sér.....

Staðurinn sem "við" snorkluðum við...

Um kvöldið tók síðan við þetta svaka strandarpartý þar sem við stöllur stigum "trylltan" víkinga/papa dans öllum til mikilla (ó)ánægju.....heheh

Montezuma er þekkt fyrir náttúrufegurð sína og þá sérstaklega röð fossa sem enginn má víst missa af. Við ákváðum að slá til og skella okkur að skoða þessa fossa, þar sem gangan átti einungis að taka um 15 mín. Þegar við lögðum af stað óraði okkur ekki fyrir hvað koma skyldi.....
Við tók eitt rosalegasta og erfiðasta kletta/leðju/trjáklifur sem ég hef á ævi minni gengið í gegnum. Stígurinn upp að fossinum, ef stíg mætti kalla, lá upp um holt og hæðir þar sem maður mátti þakka guði fyrir að komast lifandi í burtu, sökum mikilla hæðar, leðju og sleipu. Eftir að við loksins komumst á áfangastað, rennandi sveitt og nánast buguð sáum við að þessi svokölluðu "fossar" voru ekki meiri heldur en smá lækjasprænur sem maður getur séð út um allt á Íslandi. Það var ekki laust við að maður hafi fundið fyrir smá gremju þegar maður hugsaði út í þá staðreynd að maður hafði ekki misst af neinu hefði maður orðið eftir á ströndinni og notið sólarinnar.
Þetta er fyrsti "fossinn sem við förum upp að...
Hinsvegar þegar við snérum við þá fyrst byrjuðu vandræðin okkar.....Skórnir mínir voru svo svakalega sleipir að það var nánast óbærilegt að ganga í leðjunni. Í þokkabót þá er ég ekki lítið lofthrædd þannig við getum sagt sem svo að ég fór mjög hægt yfir, Allan til mikillar gremju. Hinsvegar þegar við vorum rétt lögð af stað niður hæðina slitnuðu skórnir mínir þannig mín þurfti gjöra svo vel að labba á tánum yfir steina, grjót og ár! -Ekki batnaði skapið við það!!

Ekki flaug ég á hausinn í mesta brattanum þannig mín var orðin nokkuð kotroskin með hæfileikan að standa í lappirnar þrátt fyrir mikið mótlæti, ja...en ef til vill of kotroskin...!! þegar mín var að labba á jafnsléttu, fóru fæturnir undan mér og ég datt kylliflöt ofan í leðjupoll!!! Ég held ég hafi sjaldan verið jafn pirruð á ævi minni og ekki laust að Olga hafi orðið hálf hrædd þegar ég gjörsamlega missti mig! öll sú uppsafnaða reiði og gremja kom saman í eitt svaka reiðiöskur þar sem ég blótaði þessum #$%& lækjasprænum í sand og ösku!!

Hérna sjáið þið aðra mynd af bununni...

Þegar við loksins komum aftur í bæinn, ég haltrandi eins og skakklappi, drulluskítug upp fyrir haus, þá vorum við næstum of sein að taka rútuna til baka. Við rétt náðum að skola af okkur mesta skítin áður en við hlupum út til þess að ná rútunni.
Við hinsvegar þurftum að skella okkur í hraðbanka til þess að taka út fyrir rútumiðanum, en því miður þá virkaði ekki eini hraðbankinn á svæðinu og enginn búðareigandi var tilbúinn að renna kortinu okkar í gegn! Sem betur fer komumst við þó með rútunni til næsta bæjar eftir að hafa notað okkar alla persónutöfra og brosað okkar blíðasta brosi til bílsstjórans. Þegar í næsta bæ var komið virkaði ekki heldur sá eini banki sem var á svæðinu!!! HVAÐ ER AÐ?!??!
Þannig við þurftum að fá lánað til þess að borga í ferju sem fer á milli flóans og yfir til Puntarenas. Þar þurftum við enn og aftur blikka nýjan rútubílsstjóra sem gerði gott betur og fór af leið til þess að redda okkur stöllum og skutlaði okkur niður í miðbæ til þess að redda pening....!
Í rútunni sat ég síðan við hliðina á Allan þar sem hann lýsti ánægju sinni að hafa farið í þessa ferð, þar sem þetta var besta ferðin sem hann hefur farið í, í þá 4 mánuði sem hann hefur verið hérna!!! Þar sem ég sat við hliðina á honum, drulluskítug, með ónýtar fætur og hálfbuguð eftir þessa ferð, þá gat ég ekki verið meira ósammála. Hinsvegar er maður farinn núna að sjá spaugilegu hliðina á þessu öllu saman.....:)

Það verður nú að viðurkennast að þetta er pínu flott....:) Allavega allt er gott sem endar vel, sérstaklega þar sem ég held ég hafi hækkað um 2 cm sökum mikils sigg á fótum! ojojoj!

Allavega, nú sitjum við gellur á bókasafninu hérna í CINPE að leggja lokahönd á skýrsluna okkar. Við ætlum að klára hana á morgun og síðan skella okkur í ca 5 daga ferðalag áður en við höldum af stað til New York. Spurningin er annað hvort að skella sér til Panama eða Guanacaste að sleikja sólina...:D
Þannig hver veit hvenær við heyrumst næst....
Við allavega sendum ykkur öllum kveðjur og vonandi hafiði það sem best...:)
-Eva og Olga :)

Skyndiákvarðanir og Monteverde...

2006-05-26T09:08:00.000-07:00

Jæja, tími til kominn að setja eitthvað inn um okkar frábæru ferð til Monteverde sem við fórum síðustu helgi. Síðasta föstudag vorum við heima að vinna og var planið að vera heima alla helgina. Hinsvegar leiddist okkur frekar þar sem efnið var ekki beint að heilla okkur þannig við ákváðum að skella okkur til Monteverde þar sem við vorum búnar að heyra að væri alveg magnaður staður. Þetta er sem sagt verndaður skógur sem samanstendur af tveimur þjóðgörðum. Við vorum búnar að heyra að þarna væri hægt að fara í besta canopy túr í öllu landinu þannig það var alltaf á planinu að fara þangað. Eins og alltaf var þetta algjör skyndiákvörðun og þurftum því að henda öllu ofan í tösku og bruna af stað til þess að ná rútunni frá San José.

Við vorum þó með nokkrar áhyggjur því við komum á staðinn eftir myrkur og höfðum enga gistingu eða hugmynd um hvar væri hægt að fá slíka. Við þurftum hinsvegar ekki að hafa neinar áhyggjur því þegar við komum tók á móti okkur skari af fólki með allskonar gylliboð um frábæra gistingu. Við ákváðum að ákveða ekki neitt strax, tókum bæklinga frá öllum og ætluðum að fara yfir þetta í rólegheitum. Hinsvegar varð einn maðurinn eftir og undirbauð öll hin hótelin þannig við gistum á frábærum stað fyrir einungis $5 á nóttina! Vorum með heitt vatn og alles sem var algjör lúxus.

Á laugardeginum ákváðum við stöllur að skella okkur í Canopy túr þar sem maður flýgur um loftin blá í gegnum skógin á tilgerðum vírum og sér skóginn með augum fuglanna. Þetta var alveg mögnuð ferð og skemmtum við okkur konunglega þó maður hafði verið á köflum nánast að pissa í buxurnar af hræðslu.

Bara magnað útsýni!!

Eins og sést á myndinni var Olga algjör prófessjónal, það er eins og hún hafi ekki gert neitt annað allt sitt líf :)

Hinsvegar var ein óvænt uppákoma þegar túrinn var við það að enda. Allir þurftu að príla upp á einhvern rosalegan pall þar sem maður var hengdur upp á einhvern spotta sem var bundinn í tré og labba fram af pallinum og sveifla sér eins og Tarzan gerði! Ég held að það sé eitt að því rosalegasta sem ég hef gert enda var hræðilegt að þurfa að labba fram af pallinum!!!

Eins og sést á myndinni er spottinn ekki beint stuttur og ég held að ég sé ekki að ýkja þegar ég segji að ég hafi nánast pissað á mig úr hræðslu eins og sést á næstu mynd!

Hinsvegar var þetta alveg þess virði og við skemmtum okkur konunglega í tæpa 3 tíma þar sem við svifum um loftin blá.

Eftir túrinn fórum við síðan í gönguferð um skóginn sem var alveg magnaður.

Eins og þið sjáið þá er engin smá stærð á þessum trjám

Útsýnið frá hótelinu okkar

Annars var Allan danski gaurinn að koma til okkar og bjóða okkur með sér í ferð til Montezuma í dag. Ég held bara að við ætlum að skella okkur þar sem við höfum verið svo duglegar að vinna alla vikuna, sem við eyddum nánast allri í San José í upplýsingaöflun. Þannig nú þurfum við að drífa okkur af stað heim, pakka saman og bruna til San José þar sem enn nýtt ævintýri mun hefjast....;)
Ég bið bara að heilsa ykkur öllum og farið vel með ykkur.... :) og auðvitað sendir Olga ykkur öllum kveðjur...;)
-Eva

2006-05-22T08:38:00.000-07:00

Nú er leiðinlegt á bókasafninu... Eva er veik heima og bókasafnskonan mætti í svörtu.

Við erum búnar að gera heilmikið undanfarna daga. Á þriðjudaginn heimsóttum við "University for peace" og á fimmtudaginn fórum við með frjálsum félagasamtökum sem heita Andar í ferð til að skoða verkefnið þeirra. Á föstudaginn fórum við svo til Monte Verde í túristaferð og komum þaðan í gær. Mögnuð vika!

University for Peace

Við gengum skefldar inn í skólann. Í anddyrinu voru tvær bandarískar stelpur sem stóðu yfir einhverjum aumingja hundi. Með "röddinni" töluðu þær við hann og sögðu honum hversu ofboðslega cute hann væri, ég held ég hafi aldrei heyrt eins skræka rödd, aldrei. Þegar við komum inn fyrir var andrúmsloftið þannig að við bjuggumst við að sjá fólk valhoppandi um syngjandi "we love peace". Fólkið valhoppaði hinsvegar ekki og var mjög almennilegt og fínt.

Skólinn er pínulítill. Samband kennara og nemenda er mjög gott og þar sem þjóðernin í skólanum eru um 60 er andinn skemmtilegur. Námið virkar ótrúlega spennandi en það er hægt að kynna sér það á heimasíðunni þeirra: http://www.upeace.org Það er svo íslenskur prófessor við skólann, Guðmundur Eiríksson sem við hittum og borðuðum með hádegismat. Þeir nemendur sem við hittum sögðust ánægðir með skólann, þó þeir reyndar virtust nokkuð uppgefnir svona í annarlok. Náttúran var ótrúleg og það er eflaust erfitt að finna betra námsumhverfi. En hér koma nokkrar myndir úr skólanum og af svæðinu :)

Andar

Við vöknuðum klukkan 5 á fimmtudaginn. Við skelltum okkur til San José þar sem við hittum Esteban, sem vinnur hjá Andar. Við keyrðum svo með honum í ca 3 tíma til lítils sveitaþorps í Cartagena, nálægt Guápiles. Þar kynntumst við verkefninu þeirra og hittum skemmtilegt fólk. Esteban var ofur hjálplegur og loksins erum við komnar með heilmiklar upplýsingar sem við getum unnið með.

Vandamálið á þessu svæði hefur mikið verið skipulagsleysi í landbúnaði. Ekki hefur verið passað upp á að hvíla jarðveginn nægilega og hann því eyðilagst. Margir á svæðinu hafa hætt ræktun og eru nú að vinna á risa bananaplantekrum í eigu erlendra aðila. Mikið er notað af efnum til að fæla burt skordýr en þau hafa mjog slæm áhrif á fólkið sem vinnur þar (en ýmis æxli og önnur veikindi eru algeng á þessu svæði). Flugvélar einfaldlega fljúga yfir og sturta hinum og þessum efnum yfir plantekrurnar... og vinnufólkið.

Andar er að reyna að hvetja fólk til að stunda ræktun að nýju. Þeir hjálpa við að skipuleggja akrana og ræktunina. Í dag kaupir fólkid á svæðinu 90% af sínum matvörum en Andar vill að hlutfallið lækki niður í ca 50% og tad stundi sjálfsþurftarbúskap af meira magni. Það sem fólkið ræktar umfram það sem það neytir getur það svo selt. Andar hjálpar til í slíkum markaðsmálum og Esteban tók einmitt heilmikið af vörum með sér aftur til San José þegar við fórum heim um eftirmiðdaginn.

En já, ykkur finnst þetta eflaust geeegt spennandi og áhugavert ;) En við ætlum að skoða þetta betur og reyna að meta hvað Andar er að gera. Hvort þau séu að hjálpa þessu fólki eða bara með yfirgang og að reyna að troða sínum hugmyndum á fólkið sem nennir ekki að rækta... Sjáum til :) En hérna koma allavega nokkrar myndir:

Á leidinni til Cartagena

Hér er fólk varad vid ad vera á ferli tar sem búast megi vid rignandi eitrefnum

Starfsmadur Andar sem bjó á svaedinu. Mjog vidkunnanlegur madur, hann sagdi okkur heilmargt.

Hér er búid til vín

Og svona er vínid búid til! Get ekki sagt ad tetta hafi verid sérstaklega bragdgott, en jaeja...

Eva og Esteban a leidinni heim

Á helginni fórum við til Monte Verde, gistum á lúxus hóteli fyrir engan pening og töluðum við útlendinga alla helgina. Þetta var ótrúlegaótrúlega mikill túristastaður, en gullfallegur ... og við fórum í CANOPY!! :) :) ég á eftir að setja myndirnar inn í tölvuna, og þetta er orðin allt of löng færsla þannig að Monte Verde lýsing kemur síðar.

En já - þá er það skýrslan!

Bless i bili

Olga

Mòtmaeli

2006-05-17T08:02:00.000-07:00

Sìdasti dagurinn hèr ì Nicargua er kominn...ja hèrna hvad thetta hefur lidid hratt...
Vid vorum rètt ì thessu ad ljùka vid ad kynna verkefnid okkar..vid hofum reyndar ekki enn fengid spss gognin ì hendurnar, en Kàri og Nathan stòdu sig samt sem àdur eins og hetjur;)
Ì gaer sàum vid stùdenta mòtmaeli...hahaha thad var kannski ekki mikid ad sjà en their kvektu ì einhverju drasli à gotunni og hofdu hàtt...mjog àhugavert engu ad sìdur..Kàri ljòsmyndari tòk myndir af thessu ollu, hann er lìka buin ad vingast vid tha og fà hjà theim emailin theirra, èg er hraedd um ad hann sè ad farinn ad hugsa um einhverjar adgerdir ...spurningin er bara hvar og hvenar...thannig ad varid ykkur..
Thad eiga vìst ad vera meiri mótmaeli ì dag og nù er Kári horfin...shit hann er potthett gengin ì lid med theim...
Annars hefur lìtid gerst sìdustu daga vid hofum ad mestu leiti verid ad bìda eftir thvi ad vid fà gognin okkar..en latin Amerikanar eru ekki ad flyta sèr neitt ad òthorfu...;)
Svo holdum vid Kàrinn minn til New York à morgun..thar aetla èg ad dansa og syngja New York lagid fyrir Kára..èg veit ad hann bídur spenntur eftir thvì...held hreinlega ad hann geti ekki bedid....vid aetlum lìka ad fà okkur pyslu à Yankee Statium...
En nù verd èg ad haetta àdur en èg segji meiri vitleysu..
Hafid thad gott og vid sjàumst fljòtlega
Thura

Framhaldssagan ógurlega....

2006-05-11T13:00:00.000-07:00

Ef satt skal segja þá veit maður eiginlega ekki hvar maður á að byrja til þess að lýsa helginni sem leið. Síðasta helgi var sem sagt löng helgi þar sem það var frídagur á mánudaginn. Við vissum nú ekki af þessum degi fyrr en á laugardeginum en ákváðum þá að skunda af stað til Tortuguero sem er þjóðgarður við Karabískahafið. Til þess að komast þangað þurftum við að ferðast í um 4 tíma með rútu og 2 tíma með báti þar sem ekki er hægt að komast á staðinn á bílum. Við vorum ekki vissar hvort við mundum ná síðasta bátnum til staðararins en við ákváðum að slá til og athuga hversu langt við kæmumst og redda okkur þá gistingu ef til þyrfti.

Við héltum af stað til San José, vissar um að þetta yrði sko frábært ævintýri. Í rútunni sat við hliðina á okkur þessi viðkunnarlegi maður sem var í því að blikka til okkar og brosa. Þegar rútan síðan stoppaði í San José benti hann Evu á að fara á undan sér. Hún dreif sig upp en eitthvað misskildi hún manninn því hann smeygði sér á undan henni. Olga sat enn í sætinu sínu, eitthvað að vesenast með bakpokann sinn. Allt í einu "missti" herramaðurinn fyrir framan Evu eitthvað á gólfið. Hann byrjaði að leita á gólfinu og ýta Evu aftur á bak, sem var þó mjög erfitt þar sem rútan var pökkuð af fólki sem var að koma sér út.

Maðurinn gerði ekki annað en að strjúka tærnar og fæturna á Evu. Eva var nú ekki alveg sátt og frá henni fóru heyrðast mikil óhljóð sem urðu til þess að Olga lítur upp. Þá sér Olga að maðurinn fyrir aftan Evu var að ræna hana þannig hún gólar yfir allt; EVA, MAÐURINN ER AÐ RÆNA ÞIG!!! Eva sá þá að maðurinn fyrir aftan hana hélt á veskinu hennar en maðurinn fyrir framan hana skaust út. Maðurinn fyrir aftan brá heldur betur í brún þegar hann fattaði að við sáum hann halda á veskinu þannig hann missti það í sætið við hliðina á sér og brunaði út. - Þeir voru heldur betur í góðu "team-i" þeir félagar en við stöllur sáum sko við þeim, enda ekki fyrir alla að kássast upp á okkur víkingastelpurnar!!!
Hver segir svo að það borgi sig ekki að vera hávær?!?!?! ;)

En þetta endaði þó sem betur fer vel og héldum áfram ferðinni með peningana í sokkunum.

Næsti áfangastaður var bær sem heitir Cariari. Báturinn sem við þurftum að taka þaðan hafði farið fyrir ca 2 tímum og sá næsti fór ekki fyrr en 6 um morguninn. Við fundum okkur því þetta fínasta hostel, komum okkur fyrir og fórum rúnt um bæinn. Konan sem átti hótelið vildi allt fyrir okkur gera og bauð okkur að fara með dóttur sinni og vini á hátíð sem var rétt fyrir utan borgina. Við ákváðum að slá til enda voru þær mæðgur alveg frábærar. Hátíðin var yndisleg þar sem fólk var í því að dansa salsa og reggieton (vitum ekkert hvernig þetta er skrifað) hinsvegar þurftu allir karlmenn að ganga í gegnum líkamsskoðun til þess að komast inn, en það var nóg að kíkja ofan í töskurnar hjá okkur stelpunum.

Þegar leið á kvöldið fór Eva á salernið. Skyndilega stöðvaðist tónlistin og baðherbergið fylltist af trylltum stelpum. Ekki vissi hún hvað var að gerast en einhver sagði að það væru einhver slagsmál í gangi. Hún ákvað þar af leiðandi að hraða sér til Olgu og athuga hvort það væri ekki allt í lagi hjá henni. Olga var hólpin, en það höfðu þó ýmsir hlutir gerst sem litlu saklausu íslendingunum óraði ekki fyrir. Fyrir utan svæðið þar sem hátíðin var haldin varð skotárás. Ekki halda að við höfum verið í neinni hættu, en strákurinn sem við fórum með sagði allt í einu: I don't like this.....I don't like this..
Olga var nú ekki viss hvað hann var að meina og spurði hvað væri í gangi...og þá sagði gaurinn: I don't like this shooting!!!! "SHOOTING??" Já, við erum alveg fáránlega ljóshærðar og bláeigðar.

Þegar Eva kom til baka stóð Olga á gati þar sem hún hafði séð starfsmennina henda sér í gólfið og heyrt einhver læti, en þó ekki órað fyrir að þarna hafi verið skotáras.

En allt er gott sem endar vel, enginn særðist að okkar vitund og hátíðin hélt áfram eins og ekkert hafði í skorist. Verðum þó að viðurkenna að við stöllur vorum ekkert mikið æstar í að vera á staðnum mikið lengur enda fórum við stuttu eftir þetta.

Morguninn eftir vöknuðum við hressar og kátar að vanda, búnar að hrista af okkur viðburði gærdagsins og tilbúnar að takast á við daginn. Viðtók 2 klst. rútuferð um HRYLLILEGA vegi, en með rosalega fallegu útsýni, meðal annars yfir banana- og kaffiplantekrur. Eftir þá ferð þurftum við síðan að labba í um 20 mín til þess að taka bátinn til Tortuguero. Bátsferðin var hreint út sagt ótrúleg. Sáum fullt af dýrum á leiðinni og heyrðum í öpunum í trjánum rétt fyrir ofan okkur!! Náttúrufegurðin var hreint út sagt ótrúleg. Eva einmitt sagði að hefði hún verið búin að koma hingað áður en hún tók próf í náttúruheimspeki þá hefði úrlausn prófsins orðið allt önnur.

Tortuguero er sem sagt algjör náttúruperla. Í þorpinu sjálfu búa um 700 manns þar sem flestir byggja viðuværi sitt á túrisma. Þegar þangað var komið tók á móti okkur þeldökkur maður með rasta. Hann kyssti okkur í bak og fyrir og bauð okkur velkomnar. Hann bauð okkur hótelgistingu sem var 5 skrefum frá ströndinni á góðu prísi og var tilbúinn að gera allt fyrir okkur.

Við ákváðum að leigja okkur Kanóa til þess að róa um sýkin, njóta náttúrunnar og skoða dýralífið og VÁ...!!!! Þessu er ekki hægt að lýsa með orðum. Á meðan við sigldum um sýkin voru apar að stökkva og hlaupa um í trjánum fyrir ofan okkur, krókódílar að sigla við hliðina á okkur, flugfiskar að stökkva um í vatninu ásamt því sáum við fullt af eðlum, fugla og fiðrildi í öllum regnbogans litum. Hreint út sagt ótrúlegt!

Daginn eftir ákváðum við þó líka að leigja okkur kajaka enda náttúran svo ótrúleg þarna í kring og því ekki hægt að gera annað en að njóta hennar.

Við komum síðan heim aftur til Heredia seint á mánudagskvöldi þar sem við þurftum að halda áfram að vinna að verkefninu okkar.
Við höfum verið á fullu að reyna að redda okkur lista yfir NGO (non governmental organizations) sem eru að vinna hérna í Costa Rica, en það hefur ekki gengið snurðulaust fyrir sig. Við fórum til San José í gær til þess að hitta NGO sem hefur sérhæft sig í að hjálpa samtökum með lagarleg atriði. Þar fengum við mjög dýrmætar upplýsingar um hvað þarf til til þess að stofna NGO og hvaða reglum þau þurfa að fylgja.

Við fórum síðan á stað sem hann benti okkur á þar sem öll NGO þurfa að skrá sig til þess að athuga hvort við gætum fengið þann lista. Hinsvegar eftir mikið bras, og mikinn þvæling kom í ljós að við mundum þurfa borga $500 til þess að fá þessar upplýsingar. Það kom þó ekki að sök því ef CINPE sækir um þessar upplýsingar þá getum við fengið þær ókeypis :) Núna erum við þar að leiðandi að vinna að því að fá þessar upplýsingar....!

En jæja, þetta er orðið allt of langt....látum fylgja með nokkrar myndir úr ferðinni okkar....

Þessi mynd er tekin á göngunni að bátnum

Báturinn sem við sigldum með til Tortuguero, það var ekkert rosalega mikið vatn í sýkinu þannig það kom ekki ósjaldan fyrir að við strönduðum, en þá var bara hoppað úr bátnum og honum ýtt aftur af stað.

Hið ljúfa líf við Karabískahafið......

Lifið heil og sæl..
-Eva og Olga

Seint skrifa sumir en skirfa tho

2006-05-10T07:29:00.000-07:00

HelluKari hotar ollu illu,
Nathan er kominn til okkar og er hann hinn vaensti piltur:)
Eg veit eiginlega ekki alveg hvar eg a ad byrja thvi vid hofum brallad margt undanfarna daga. Vid forum til la Granacia eftir ad vid komum fra Costa Rica og thad var alveg stor merkilegt. Forum a svaedi thar sem ekkert var rafmagn ne rennandi vatn. Haenur, svin, kettir og hundar gengur inn og ut ur husunum ad vild...jabb eg sagdi HAENUR og their sem ekki vita thad en eg er drullu hraedd vid haenur....hahaha ja thad er fyndid....en eg stod mig vel stokk nokkrum sinnum upp thegar thaer lobbudu fram..annars sat eg sem fastast:)
Eftir La Granacia forum vid til San Juan Del Sur thar sem eg, Binni og Kari skelltum okkur i brimbrettakennslu sem var dasemd, vid erum bara ad fara keppa a naesta brimbrettamoti sem haldid verdur her i Nicaragua..fliss
Naestu daga verdum vid ad vinna ur theim gogum sem vid sofnudum i La Granacia og svo a laugardaginn erum vid ad fara i islendinga party med theim islendingum sem bua her i Nicaragua...
Timinn flygur her afram og thad styttist thvi midur i thad ad eg og Kari thurfum ad kvedja Nicaragua:(
Thetta verdur ad duga i bilibless kex

Lífid í Costa Rica

2006-05-08T08:18:00.000-07:00

* rán
* NGO fundid
* 7 símanúmer
* 2 sálufélagar
* skotárás
* magnadar bátsferdir
* strandad í bátsferd
* ofsóknir
* krókódílar

... framhald sídar ...

Kvedja
Eva and Olga .. in the jungle

PS: okkur taetti ad gaman ad heyra frá Nica... Have you gone native? :)

2006-05-04T15:43:00.000-07:00

Flokkun frjálsra félagasamtaka í fullum gangi...
Heimsóknir í næstu viku...

Emilina átti afmæli í gær. Olga gamalmenni lá heima slöpp og illa útleikin en Eva fór í afmælisveisluna fyrir hönd okkar Íslendinga. Veislan var nokkuð alþjóðleg og átti hver gestur að koma með hefðbundinn rétt frá eigin landi - ekki með kjöti... Hahaha... Good luck Iceland.

Alltaf eru fleiri tilraunir gerðar til að heilla okkur vestrænu meyjar... Misvel heppnaðar þó... Oftast hörmulegar...

* You are more beautiful than a butterfly
* You’ve got fire in your eyes... you are so cute... Do you have allergy?
* Hi, what is your name? Are you married?
* Hi what is your name? Where do you live? Where in Heredia? Where? Where?
* Eva? Hi, I’m Adam.
* You are so beautiful. Your skin, your hair, your eyes… What do you think about me? Do you like my eyes? Do you like my body?

Sumir virðast líka pínu feimnir…
* Hi, my friend thinks you are beautiful
* Hi, I like your friend, does your friend want to dance?
* I like your friend’s front

Æjæjæj

En já, best að fara að vinna! Skellum inn nokkrum myndum, héðan og þaðan :)

Segir myndin ekki allt sem segja þarf? :S

Skólinn okkar

Skandinavíugengið

Já, rigningartímabilið að hefjast

Kveðja frá Costa Rica

Glókollarnir fimm

2006-05-03T11:43:00.000-07:00

Síðasta föstudag sátum við Olga hér á bókasafninu á kafi í vinnu þegar Kári hafði samband og sagði að þau væru að fara leggja af stað til Costa Rica eftir um það bil 2 klukkutíma. Ég hugsa að flest allir hefðu tekið sér meiri tíma til að undirbúa ferðalagið, en þess var nú ekki þörf hjá þeim :)

Planið var að þau myndu koma til San José um klukkan 9 og þaðan áttu þau að taka leigubíl til Heredia og hitta okkur fyrir utan súpermarkaðinn sem er rétt hjá íbúðinni okkar, því eins og þið munið að þá eru engin heimilisföng eða húsnúmer hérna. Allt fór á fullt hjá okkur stöllum að skrúbba gólf og þrífa, redda dýnu og ýmsum hlutum til þess að gera húsakynni okkar boðlegri. Klukkan 9 vorum við stöllur komnar fyrir utan búðina og byrjuðum að bíða, og bíða og bíða en hvergi bólaði á þeim. Það var ekki hægt að hringja í þau þar sem síminn þeirra virkar ekki hér í Costa Rica, og hérna þarf maður að vera ríkisborgari til þess að fá símanúmer. Þannig við vorum algjörlega sambandslaus við þau. En sem betur fer þá komu þau um klukkan 11 um kvöldið, þreytt en sælleg eftir MJÖG langa rútuferð.

Á laugardeginum byrjuðum við daginn snemma og fórum með þau í túr um Heredia. Emelina, dóttir Hannia, kom til okkar og mælti með nokkrum stöðum sem við gætum sýnt þeim og var ákveðið að fara til Jaco sem er um tvær og hálfa klst frá San José, og eyða deginum á ströndinni. Hinsvegar eftir að hafa styrkt efnahaginn hér í Heredia var ákveðið að skunda heim, pakka dótinu saman og leggja af stað til Jaco svo við gætum alveg pottþétt nýtt okkur daginn út í ystu æsar. Hinsvegar föttuðum við ekki að þetta var löng helgi og því var nær ómögulegt að finna hótelherbergi þegar við komum á áfangastað. Eftir langa leit, pirraðan leigubílsstjóra, fundum við hótel sem átti herbergi fyrir þrjá en sem við máttum 5 gista í. Við getum allavega sagt sem svo að orðatiltækið þröngt mega sáttir sitja átti mjög vel við þessa ferð.

Dagurinn í Jaco var alveg frábær. Fórum á ströndina þar sem strákarnir leigðu sér brimbretti en við stelpurnar sleiktum sólina. Ég er ekki frá því að magavöðvarnir fengu góða æfingu þegar við kútveltumst úr hlátri að sjá tilþrifin hjá strákunum. En eins og þeir sögðu að þá er þessi íþrótt alveg gríðarlega erfið og nánast ómögulegt að læra á svona stuttum tíma, en þeir voru svo sannarlega stoltir þegar dagurinn var að kveldi kominn.

Þegar heim var komið til Heredia var síðan brunað út í næsta apótek og þar keypt after sun þar sem við öll höfðum fengið okkar skerf af sól, þó sumir meira en aðrið -þrátt fyrir að nota vörn númer 45!! Við höfum fengið fréttir af þeim frá Nicaragua að þar sé Binni að hafa hamskipti....!!

Þau kvöddu okkur á mánudagsmorguninn þar sem þau þurftu að skunda af stað til þess að undirbúa ferð sem þau fara með ACRA.

Þó leiðinlegt hafi verið að kveðja þau 3 þá var Hannia búin að bjóða okkur í morgunmat heim til sín. Ég held að óhætt sé að segja að þetta var einn besti morgunmatur sem ég hef á ævi minni borðað þar sem við borðuðum á okkur gat og fengum svo danskennslu í eftirrétt.
Ég held að það sé bara réttast að láta myndirnar helgarinnar tala sínu......

hnm......þar sem þau tvö koma saman, það er ekki við öðru að búast en að hlægja sig máttlausan..

Þetta eru Allan, Emelina og Hannia. Allan er sem sagt danski strákurinn sem er að vinna í CINPE sem leigir herbergi hjá Hannia.

Hérna er Emelina að reyna að kenna okkur Olgu að dansa, en það var nú ekki að ganga neitt enda er ekki fræðilegur möguleiki að gera svona mjaðmahnykki!! ;) hehe

Hérna setti Hannia upp hálfgerðan leikþátt þar sem hún sýndi okkur hvernig krakkarnir bjuggu til gervitennur þegar hún var lítil. Myndin ein sýnir hvað hún er alveg rosalega flippuð og fráær..:D

Allavega, ég held að það sé best að fara að koma sér að verki......
Bið að heilsa öllum og farið vel með ykkur :)
kv. Eva

Hallo

2006-04-30T20:27:00.000-07:00

Ad gefnu tilefni vildi eg segja ad vid erum a lifi. Eg, Binni og Kari erum nu stodd i Costa Rica hja Olgu og Evu. Vid eiddum deginum i dag a strondinni i Jaco og erum thvi brun...eda kannski bara raud og saeleg..fliss.
Eg verd ad bidja hann pabba minn afsokunar, thvi thu sagdist aetla ad hringja i mig en numerid okkar virkar ekki her i Costa Rica thannig ad eg hef ekki getad svarad. En hinsvegar er eg a lifi og vid hesta heilsu:)
Sidustu dagar hafa verid ansi vidburdarrikir og skemmtilegir. Vid forum i Thorp i Nicaragua sem heitir la Garnachia og er med litid rafmagn, og verd eg ad segja ad thetta var alveg mognud upplifun.Vid forum aftur i thad a thridjudaginn kemur, thar er heldur ekkert simasamand thannig ad thad er ekki haegt ad na i okkur thar. Vid verdum thar fram a fostudaginn ad spurja folkid thar og thar i kring sporunum ur. Vid munum thvi koma med ytarlegri skyrslu a thvi sidar meir thegar timinn er meiri.
Allavega eg vildi bara lata ykkur vita ad vid erum a lifi:)
Tha bid eg bara ad heilsa thanga til naest og eg lofa ad vid munum segja fra dogum okkar i la Granachia thegar vid komum til baka:)
Thura

Pura Vida

2006-04-26T09:11:00.000-07:00

Við fórum til Manuel Antonio á helginni – strönd við kyrrahafið.
Þar var svakalegur, ógeðslegur, óbærilegur raki og við vorum blautar og skítugar allan tímann.

Þetta er hinsvegar algjör náttúruperla, sjórinn, ströndin, apar í trjánum fyrir ofan okkur og eðlur á gangstéttunum. Við gengum um gapandi alla helgina. Ég hef sjaldan komið á eins fallegan stað.

Við fengum líka að kynnast nýjum húsdýrum.

Manuel Antonio er nokkuð mikill ferðamannastaður. Þar gat maður pikkað út bandaríkjamenn úr margra kílómetra fjarlægð. Við hittum eldri hjón (bandarísk) sem lýstu í smáatriðum fyrir okkur hversu indælt lífið væri hérna. Sýndu okkur myndir af ferðum þeirra, heitapottinum í hótelsvítunni þeirra o.fl. Svo sögðu þau okkur frá fátækt fólksins hérna í Costa Rica... The children going to shcool, they didn’t have much... But they were happy.

Ég horfði upp á Evu kúgast.

Neinei, en við hittum svo líka tvær frábærar stelpur frá Bandaríkjunum. Þær náðu aðeins að lægja fordóma okkar gagnvart Bandaríkjamönnum eftir að hafa átt í samræðum við hjónin. Þær voru mjög hressar, þær voru klárar, töluðu góða spænsku og vissu heilmikið um Ísland! Þær voru kúl.

En núna erum við komnar heim og á fullu að vinna. Erum að leita uppi frjáls félagasamtök sem við ætlum svo að fara að heimsækja. Líklega byrjum við á því að föstudaginn... Mjög spennandi :)

Baráttan við húsdýrin hér heima er svo enn við lýði. Eva fórnfúsa heldur auðvitað áfram að bjarga mér úr klóm skrímslanna. Eins og þið sáuð á síðustu færslu Evu hugsar hún alltaf – first Olga, I come second. Um daginn vaknaði ég við að hún stóð æpandi uppi í rúminu mínu eftir að kakkalakki á stærð við andarunga gaf henni auga inni á baði. Hún hefur eflaust hugsað að fyrsta verk væri að vara mig við. Takk Eva, takk.

Skondið
* Hér eru engin götuheiti eða götunúmer. Ef þið viljið koma í heimsókn þurfið þið einfaldlega að minnast á Palí matvörubúðina. Svo þarf bara að tala í metrum – suður og norður og vona að maður endi á réttum stað... pósturinn gerir það víst yfirleitt aldrei.

*Konan sem vinnur hérna á bókasafninu virðist eiga skrautlegan fataskáp. Á mánudaginn mætti hún í appelsínugulri drakt... og þá á ég við: aPPeLsínuGulri. Í gær grænni... já græNNi og í dag mjööög bleikri. Spennandi í hverju hún mætir á morgun!

Þessa mynd set ég nú bara með til gamans. Hún var tekin á markaðnum um daginn. Hvern langar ekki í kjúkling núna! haha asqueroso!

En bless í bili
Olga

Hola Todos

2006-04-24T12:45:00.000-07:00

Hallo, vid erum enn a lifi og spraekari en nokkurn timan adur. Skelltum okkur til Grenada um helgina. Sem er litill baer ekki svo fjarri managua, heavy flottur stadur med svona old school colonial looki. Tetta var reyndar fremur stutt ferd svo ad vid nadum ekki ad skoda stadinn eins vel og madur hefdi kosid en ferdin var frabaer samt sem adur. Rakumst tar a svadalegasta betlara sem eg hef sed. Hann var sidhaerdur med skegg, nornaneglur, einfaettur og i hjolastol. Svo taladi hann eins og sjoraeningi og helt afram ad garga a okkur med ramri roddi heillengi. gafum honum peninga en endudum svo a ad turfa ad stinga hann af med tvi ad forda okkur yfir gangstett sem var ekki faer folki i hjolastol.......... Nuna vorum vid ad koma ur mat og erum nidri i skola ad melta adur en vid skellum okkur a fund med ACRA( hjalparstofnun sem vid erum i samkurli med) Erum ad fara med teim i field trip a morgun i litinn bae sem heitir San Nicholas. Tar munum vid skoda adstaedur til tess ad gera okkur betur grein fyrir hvernig vid getum hagad frekari rannsoknum. Gistum tar i 1 til 3 naetur. Hlokkum mikid til ad sja svona hina hlidina a Nicaragua tar sem vid gerum rad fyrir afskaplega mikilli fataekt og er til ad mynda litill adgangur ad rafmagni og hreinu vatni a svaedinu...... Svo i naestu viku forum vid aftur og verdur ta fridur flokkur nemenda ur UNAN sem er haskolinn sem vid erum ad vinna vid. Annars vorum vid Binni ad horfa a brimbretta mynd i gaer og erum ordnir alveg sjukir ad skella okkur a brimbretti tannig ad ef timi gefst til ta stefnum vid a tad. En jaeja nu er nog komid af bladri og hey ja vid erum kominn med numer sem haegt er ad hringja i neyd. 00505-6930104.

En Gisli ef tu lest tetta ta reyndum vid ad hringja i tig. Siminn var utan tjonustu svaedis eda slokt a honum. Munum halda afram ad reyna, Skil ekki hvada vesen er a postinum minum en vid allavegana reynum ad hringja i tig vid fyrsta taekifaeri. Forum ur baenum a morgun. Veit ekki hvernig verdur med simann okkar. En tad reddast.

Var ad tala vid evu a msn adan hun var i einhverri edlu ferd og er ad fara hanga i trjam um naestu helgi........... her med skora eg a hana ad koma med fulla skyrslu a bloggid ;)

Annars bidjum vid ad heilsa ollum

kvedja Kari, Binni og Thura

Afmæli, CINPE, skrímsli og fleira....

2006-04-19T14:57:00.000-07:00

Jæja, þá er kannski kominn tími til að maður fari að skrifa eitthvað á þessa síðu :)
Fyrir það fyrsta þá verð ég náttúrulega að koma því að, að ég átti afmæli í gær og fékk meira að segja pakka og alles frá súper konunni sem leigir okkur íbúðina :) Bara frábært...

Allavega, þetta er þriðji dagurinn okkar í CINPE og allt hefur gengið vel. Við höfum verið kynntar fyrir öllum þeim sem vinna hérna sem og nokkrum nemendum og allir vilja allt fyrir okkur gera. Það kom hinsvegar í ljós að verkefnið er ekki eins og við héldum í byrjun heldur mun betra. Við munum sem sagt ekki ganga inn í eitthvað sérstak verkefni heldur megum við ráða hvað við munum gera. Við ákváðum því að fara að fordæmi þeirra sem eru í Nicaragua og gera verkefni um félagslega þætti orkumála :)

Dagskráin okkar mun vera þéttsetin þar sem við vinnum verkefnið frá 8-16:30 og síðan munum við skunda af stað á spænskunámskeið sem við byrjum á í dag. Vonandi mun það verða til þess að við getum minnkað handapatið, hikin og hummin þegar við erum að reyna að gera okkur skiljanlegar.

Þar sem við erum jú líka staddar nánast í vöggu sölsunnar, þá munum við ekki komast hjá því að læra að dansa Salsa, þó svo við vitum ekki alveg hvernig við eigum að koma því að í dagskránni okkar. Það er búið að benda okkur á góðan dansskóla og hver veit nema við getum komið því að :) -En allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi....ekki satt? ;)

Stríðið sem við eigum við skordýrin er ekki að ganga sem skildi....!! Sama hvað við reynum að gera, þau bara vilja ekki yfirgefa okkur. Við vorum þó með yfirhöndina í smá tíma, en það var áður en það fór að rigna.....!!!

Við lentum í algjöru úrhelli um daginn þar sem maður átti fótum sínum fjör að launa. Og ekki nóg með að það hafi hellirignt úti heldur rigndi líka inni þar sem húsið okkar míglak.... en það var ekki okkar stærsta vandamál...!!!

þegar rigningunni slotaði sátum við stöllur inn í eldhúsi i mestum makindum að læra spænsku þegar ég sé allt í einu þennan RISA RISA RISA kakkalakka hlaupa eftir gólfinu. Því miður var Olga allt of lengi að bregðast við og náði þannig ekki að stökkva fram með mér. Ég vildi auðvitað ekki að kakkalakkinn myndi sleppa og fela sig í restinni af íbúðinni okkar þannig ég stökk til og fórnaði mér algjörlega þegar ég skellti eldhúshurðinni. Hefðuð átt að sjá tilþrifin!! Því miður er ekki hægt að opna hurðina innan frá eldhúsinu þannig Olga stóð inni í eldhúsi, skrækjandi úr hræðslu án þess þó að vita af hverju...... því jú, hún var of sein að koma auga á skrímslið!!

Af góðmennsku minni einni saman ákvað ég þó að opna aftur hurðina og bjarga Olgu, vitandi þó að kakkalakkinn myndi sleppa fram og fela sig. Hinsvegar kom það ekki að sök því sameinaðar fórum við af stað, vopnaðar tveimur spreybrúsum af skordýraeitri, að leita upp kvikindið. Við fundum það loksins inn í skápnum hennar Olgu og háðum baráttu upp á líf og dauða....

Kakkalakkinn lá í valnum en það kostaði sitt..... þar sem við nánast kláruðum tvo brúsa af skordýraeitri, urðu öndunarfærin sár þar sem við hóstuðum og hóstuðum; það var ekki hægt að anda í íbúðinni. Eftir þetta atvik settumst við síðan aftur inn í eldhús, slökktum á öllum ljósum og höfðum kveiktum á einu kerti þar sem við hlustuðum tiplið í dýrunum þegar þau komu sér fyrir í íbúðinni....-Ég get ekki sagt að ég hafi sofið vel þá nótt, en ég meina, kakkalakkinn allavega dó!!! ;)

Hinsvegar er margt gott við Costa Rica og ekki einungis skordýr sem verða á vegi okkar. Heredia, bærinn sem við búum í, er í 20 mínútna fjarlægð frá San Jose. Þetta er háskólabær með mikið af ungu fólki.
Flestir keyra um á nýjum eða nýlegum bílum, eru með flotta myndasíma og flestir eru klæddir eftir nýjustu tísku. Strákarnir eru með stór röffuð sólgleraugu með gelað hárið en stelpurnar í háhæluðum skóm, í stuttum pilsum og naflabolum. Þetta er allavega allt öðruvísi umhverfi en við áttum nokkurn tíman von á.

Hver menning hefur sín eigin sérkenni og Costa Rica er engin undantekning. Allir veitingastaðir bera fram hnífapörin í plastpokum og setja klósettpappír utan um bjórflöskurnar. Hér skiptir engu máli hversu fínn veitingarstaðurinn er.
Við höfum líka tekið eftir að þegar pör fara út að borða, skiptir ekki máli á hvaða aldri þau eru, þá sitja þau ekki á móti hvort öðru heldur hlið við hlið. -Mjög skondið.

En jæja, ég held að þetta sé orðin allt of löng lesning og einnig tími til kominn að snúa sér aftur að verkefninu.
Ég sendi ykkur kveðjur frá sólinni....
Hasta luego...
-Eva

Kári, Þura og músabaninn Binni

2006-04-19T09:56:00.000-07:00

Jæja, við áttum brjálaða nótt. Sem náði hámarki þegar ég vaknaði við það að Binni var rétt að ljúka sér af við að murka líftóruna úr mús, með berum höndum. Við teljum að músin hafi annaðhvort ætlað að kúra hjá honum eða snæða hann, hvorugt var vel séð. Annars er flest gott að frétta hitinn er morð auk þess sem að skortur á spænsku hamlar okkur örlítið. Seinustu daga erum við bara búinn að vera uppi í skóla að leggja drög að verkefninu. Í næstu viku förum við út á landsbyggðina og skoðum innfædda. Set hérna inn tvær myndir sem eru nú ekki frásögum færandi en skemmtilegar þó. Vorum að enda við að koma úr sýnisferð hérna í háskólanum þar sem þeir kenna þjóðdansa....... Spáið í því sjáið þið Mike og Kjartan fyrir ykkur að kenna þjóðdansa

Ju vid erum a lifi

2006-04-17T09:44:00.000-07:00

Lentum i Nicaragua eftir langt flug, thar sem vid eyddum nott einni a flugvelli i Baltimore med hoggborvel vid hlidina a okkur, thannig ad litid var sofid tha nott. Er vid lentum a flugvellinum her i Nicargua kom a moti okkur madur sem okkur Kara fannst svipa til Mario sem atti ad taka a moti okkur. Hann kom gladlegur a moti okkur og vid Kari sogdum med solskynsbrosi MARIO! og hann bara si og svo logdum vid a stad. heheheh thetta var ekki Mario thetta var leigbilstjori sem skildi ekki ord sem vid sogdum og fannst rett ad segja bara si si si og taka okkur svo med ser i omerkta leigubilinn sinn.....en vid saum vid karli og fordudum okkur hid snarsta...hahaha
Eftir nokkra bid akvadum vid ad hringja i Mario sem kom svo innan skams a jeppanum sinum. Hann var yndaell med eindraemum og for med okkur a heimili okkar sem er litid kruttlegt hus med YNDISLEGRI konu sem hugsar um okkur eins og hun vaeri modir okkar. Efir ad vid vorum buin ad bregda okkur i betri gallan forum vid sma runt um Managua, i fylgd Mario.
Allavega sidustu dagar hafa verid teknir rolega enda voru paskarnir og litid sem haegt var ad gera. Vid erum orlitid innilokud eins og er i husinu okkar med mommu okkar godu en thad breitist vonandi i dag, thar sem vid erum ad fara hitta Mario i skolanum a eftir...
Nu haetti eg i bili en Kari vill segja eitt ad lokur}
THOKKUM GUDI FYRIR LOFTKAELINGU:)
ADIOS
thura/pinu kari
Binni bidur ad heilsa....

Hola!

2006-04-15T10:54:00.000-07:00

Loksins erum vid komnar a afangastad...

Treyttar og hálfbugadar lentum vid í San José. Vid stauludumst afram flugvollinn sem hefur ekki verid fogur sjon - vid ufnar med bauga nidur a bringu. Vid thurftum to ekki ad orvaenta, tvi vid saum ljosid. A moti okkur tok skaelbrosandi kona med skilti sem a stod Olga y Eva.

Hannia Corralez fylgdi okkur heim i ibud og for svo med okkur i skodunarferd um baeinn. Hun syndi okkur alla helstu stadi, kenndi okkur a straeto og oll helstu rad til ad lata ekki gabba okkur ljoskurnar. Á fyrsta degi brutum vid oll laeknisradin sem vid fengum fyrir brottfor, en Hannia baud okkur ad borda maiskoku a veitingastad markadsins sem ekki nokkur islendingur hefdi sest inn a. Maiskakan rann hinsvegar ljuflega nidur asamt stórgódum kaffibolla frá Costa Rica. Vid erum enn heilsuhraustar...

Ibudin okkar er litil en kruttleg. I henni eru fjolmargir ibuar, misvelkomnir tó. Ekki nóg ad teir reyni ad éta frá okkur fátaekum namsmonnunum, heldur hafa teir faert sig upp á skaftid og hafa bodid sig velkomna upp i rumin til okkar. Allt hofum vid reynt til ad gera teim ljóst ad teir séu ekki velkomnir, en allt kemur fyrir ekki. Nú reynum vid ad nota the silent treatment og snúa baki í tá og láta sem teir séu ekki til. Vid skulum bida og sjá hvort tad muni virka... Tad verdur tó ad taka fram ad okkur hefur eitthvad ordid ágengt. Tad er ekki laust vid ad tad hlakki i manni tegar madur sér tá deyja haegum og kvalarfullum dauddaga eftir af hafa ordid okkar helsta vopni ad brád - skordýraeitrinu.

Costa Rica búar eru afar vingjarnlegir og allir hafa tekid okkur mjog vel. Vid hofum kynnst starfsmanni matvorubudarinnar a horninu sem kynnti okkur einnig fyrir vinum sinum. Tannig ad vid erum langt frá tví ad vera einar.

Tad er óhaett ad segja ad vid hofum upplifad eina fallegustu páskahátid hingad til. Í gaerkvoldi fórum vid í nágrannabae okkar tar sem mikil og stór dagskrá. Tad var bara fyrir tilviljun ad vid skruppum i gongutur og lentum svo í midri stórhátid. Vid tókum okkur stodu hjá odrum áhorfendum vitandi ad eitthvad var ad fara ad gerast. Eftir nokkra bid fór af stad ein rosalegasta skrúdganga sem vid hofum séd. Tháttakendur voru á ollum aldri, klaeddir í stórkostlega búninga.

Nú erum vid bara ad skoda okkur um og adlagast... Á mánudaginn fáum vid ad hitta dóttur Hannia tar sem taer maedgur aetla ad koma og eyda deginum med okkur. Á thridjudaginn byrjum vid ad vinna.

Bídum spenntar eftir ad heyra fréttir frá Nicaragua. Vonandi gengur allt jafn vel og hjá okkur.

Kvedja úr sólinni
Eva og Olga

New York!

2006-04-11T21:32:00.000-07:00

Vid, fataeku namsmennirnir Olga og Eva, thverneitudum ad panta okkur gistingu thessa nott sem vid millilendum i NY. Nu dusum vid kaldar og threyttar a grjothordum bekkjum og reynum ad sofna, tho ekki vaeri nema i nokkrar minutur. A bekknum vid hlidina situr svo thessi sTorskemmtilegi madur sem talar hastofum i sima og virdist nokk sama um okkur orthreytta nagrannanna.

Flugid til Costa Rica er kl. 6.40 og vid verdum lentar i San Jose um 9 ad stadartima. Naesta faersla verdur tvi eflaust um einhverjar nyjar og skemmtilegar upplifanir... Hedan af eru taer bara kaldir bekkir, nu og enn einn Mac Donalds stadurinn ;)

Kvedjum ad sinni fra New York
Eva og Olga

Jæja

2006-04-07T06:58:00.000-07:00

Ég er loksins búin að skrá mig inn á síðuna.
Ég trúi því varla að þetta sé að gerast, mér finnst svo stutt síðan þegar við ræddum að það væri bara 4 mánuðir í brottferð, og núna eru bara 5 dagar...já tíminn flýgur.
En við verðum víst að klára eina ritgerð áður en við leggjum í hann..
Þura

Rúmir fjórir dagar...

2006-04-06T15:46:00.000-07:00

Hér sitjum við með auma handleggi og leggjum lokahönd á síðustu ritgerð vetrarins.
Við fórum í bólusetningu í dag - aðra umferð - og nú er ekki hægt að segja annað en við séum klárar í slaginn. Brottför til Costa Rica er á þriðjudaginn kl. 17.00.

Við höfum verið í tölvupóstsambandi við ritara CINPE (rannsóknarstofnun háskólans í Heredia, Costa Rica) og það lítur út fyrir að við munum lifa eins og fínar frúr - með sitthvort herbergið og allt til alls.
Páskahátíðin verður í fullum gangi þegar við komum út og við getum því ekki búist við að byrja að vinna fyrr en að henni lokinni. Við kvörtum þó ekki þar sem eflaust verður gott að jafna sig aðeins eftir langt ferðalag.

Síðasti skóladagurinn á morgun... Eftir viku verðum við í Costa Rica...

... Loksins

Eva og Olga

Prufun a bloggi

2006-03-28T02:20:00.000-08:00

Jæja þá er síðan komin á kreik. Við vorum að koma úr útvarpsviðtali hjá Rúv þar sem við ræddum verkefnið. Svo er stefnan að setja inn verkefnislýsingu svo að þeir sem hafa áhuga geti kynnt sér verkefnið til hlýtar :)